இடுகைகள்

செப்டம்பர், 2026 இலிருந்து இடுகைகளைக் காட்டுகிறது

இதய எமோஜிகள் தேவையில்லை!

படம்
மை தீர்ந்த பேனாவும்... மௌனம் அடைந்த இரவும்... என் கவிதையின் தனிமையை என்னிடம் கேட்கின்றன! பட்டாசாய் வெடிக்க வேண்டிய வரிகள், பயனற்ற சொற்களாய் பக்கங்களின் ஓரத்தில் கிடக்கின்றன. என் விரல் வழியும் உதிரத்தை மை என்று நம்பி வடிக்கிறேன்; ஆனால், அதைப் படிக்க அங்கு யாருமில்லை! இருதய எமோஜிகளும், இணையத்தின் கைவிரல் சின்னங்களும் என் கவிதைக்குச் சற்றும் தேவையில்லை. அவை வெறும் பிளாஸ்டிக் சிரிப்புகள், போலி முகங்களின் அடையாளங்கள்! எனக்கெல்லாம் ஒன்று போதும்... என் வரிகளின் வழியே என் ரத்தம் தொட்டுக் கசிவதை, உன் கண்கள் அல்ல... உன் மனம் முழுமையாகப் புரிந்து கொண்டால் போதும்! காகிதத்தில் சிதறிய என் உயிர்த்தவல்கள், உன் இதயத்தின் ஓரத்தில் ஒரு மெல்லிய சாரலாய் வருடட்டுமே... அதுவே போதும்; இந்தக் கவிஞனின் பிழைப்புக்கும் என் கவிதையின் பிறப்புக்கும்! சே.மு.அஸ்மீத் கிண்ணியா

இயற்கையைத் திருடும் மனிதன்

படம்
இயற்கையைத் திருடும் மனிதன் World Environmental Health Day) செப்டம்பர் 26 பச்சைப் போர்வையை உரித்து எறிந்துவிட்டு, பாலைவனமாய் மாற்றுவது யார் கை? மலைகளை உடைத்துச் சிதறடிக்கும் இவன், மண்ணின் மைந்தனா அல்லது வஞ்சகப் பகையா? மரம் வெட்டிச் சாய்த்துக் கூண்டுக்குள் அடைத்து, விலங்குகள் வாழும் நிலத்தைத் திரித்து, காடுகளை அழித்துச் சிமெண்ட் காடாய் மாற்றி, களவாடிச் செல்கிறான் இயற்கையின் சொத்தை! தடைகள் கடந்து ஓடிய நதிகள் தேங்கிட, நஞ்சு கலந்தே நீரைப் புதைக்கிறான்; சுவாசிக்கும் காற்றிலும் நஞ்சினைத் தூவி, சுயநலமாய் வாழ்கிறான் மனிதன் இன்று! இயற்கை அன்னை அழுதிடும் கண்ணீர், வெள்ளமாய் வந்து மிரட்டுவது எப்போது? வாழ்வளித்த பூமியைத் திருடிடும் மனிதன், தன் சுடுகாட்டைத் தானே தேடுகிறான்!

மூச்சு விடும் பூமி

படம்
விடியலின் தென்றலில் விஷம் கலந்திடாமல், படியும் பனித்துளியில் நஞ்சு படிந்திடாமல், காத்திட வேண்டும் இந்த பூமியின் சுவாசத்தை! தாகம் தீர்க்கும் நீரினில் தூய்மை ததும்பட்டும், மக்கள் நடமாடும் வழியெங்கும் பசுமை கொஞ்சட்டும்! குப்பைகள் இல்லாத கூடாரமாய் நம் ஊர் மாறட்டும், குறையற்ற சுகாதாரமே மனித குலத்தின் வேராகட்டும்!

அது ஒரு காலம்

படம்
உடன் வராத தூரங்களை விஉள்ளத்தில் நிறைந்திருக்கும் நினைவுகளே நட்பின் உண்மையான சாட்சி நண்பர்கள் எங்கு வாழ்ந்தாலும், அவர்கள் விட்டுச் சென்ற சிரிப்புச் சத்தம் காலத்தின் சுவரில் என்றும் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருக்கும் காலங்களின் பிண்ணனியில் கரைந்து காலம் முழுதும் ஞாபகங்கள் பிண்ணனியில் கரையாமல் நிற்கிறது இறைவன் வரம் ஒன்று தந்தால் நான் கேட்பது என்னவோ நான் நண்பர்களோடு இருந்த நாட்களைத்தான் எப்போதும்...

மறந்து விட்டேன்என்று நினைத்தாயா?

படம்
பூவின் வாசம் காற்றில் கரையும்... ஆனால் வேரின் ஈரம் மண்ணில் இருக்கும்! என் சிரிப்பின் பின்னே நீ மறைந்திருக்கிறாய், என் சிந்தனையின் ஓரத்தில் நீ உறைந்திருக்கிறாய்! கடலலை கரையைத் தொட்டுத் திரும்புவது, கரையை மறக்க அல்ல... மீண்டும் ஒருமுறை தழுவிக் கொள்ளவே! அதைப்போலத்தான் என் மௌனமும் - உன் நினைவுகளை அசைபோடவே! காலம் நம்மைப் பிரித்திருக்கலாம், தூரம் நம்மைக் கலைத்திருக்கலாம்... ஆனால், இதயத் துடிப்பின் தாளத்தில் - உன் பெயரைக் கேட்கும் செவிகளுக்குத் தெரியும்... நான் உன்னைத் தொலைக்கவில்லை என்று! கண்களை மூடினால் தெரியும் காட்சி நீ... கண்களைத் திறந்தால் தேடும் தேடல் நீ! மறதி என்பது மனித இயல்பு - ஆனால் மறக்க நினைப்பதே காதலின் இயல்பு அல்ல! நிமிடங்கள் நகரலாம்... நிழல்கள் மாறலாம்... நினைவுகள் மாறுமா? நித்தமும் என் சுவாசத்தில் கலந்தவரே, உன்னை நான் - மறந்து விட்டேன் என்று நினைத்தாயா? மீண்டும் சொல்கிறேன்... உயிரே, உன்னை நான் - மறந்து விட்டேன் என்று நினைத்தாயா?

ஒருதலைக் காதல்

படம்
அன்று இரவு கனத்த மழையும் இடியும் அதிகமாக இருந்தது. வெள்ளம் வீதியை மூடியிருந்தது. இரவு கடந்து பகலானது; நானும் எனது தோழிகளும் வெள்ளத்தைக் கடந்து வீதியில் சென்று கொண்டிருந்தோம். அங்கே அதிகமான ஆண்கள் பாலத்தின் அருகில் உட்கார்ந்து கொண்டு அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்பொழுது சூரியன் மேகத்தின் மேல் உட்கார்ந்து கொண்டான். அந்த ஆண்களில் ஒருவன் வாழைப்பழத் தோலை வீசியிருந்தான். வீதியில் நாங்கள் அதன் வழியாகச் செல்லும் போது நான் வழுக்கிக்கொண்டு போனேன். என்னை தாங்கிப் பிடிப்பதற்காக ஒரு ஆண் என்னை நோக்கி வந்தான். நான் விழாமல் தப்பித்துவிட்டேன்; அவனும் பின்னாடி சென்றுவிட்டான். அவனை எங்கேயோ கண்ட ஞாபகம்! அவன் யாரு என்று யோசித்துக்கொண்டே தோழிகளுடன் வீடு திரும்பினேன். வீட்டில் எதைப் பார்த்தாலும் அவன் வந்து வந்து கண்முன் தோன்றித் கொண்டே இருக்கிறான். அவனை மறுபடி பார்க்க வேண்டும் என்று மழையுடன் உரையாடினேன்: > "இந்த இளவரசியைத் > தாங்கிப் பிடிப்பதற்காக வந்த > இளவரசனே! > உன்னைக் காணத் துடிக்குது > இந்த இயல்பான இதயம், > மறுபடியும் உன்னை எப்பொழுது > * காண்பது அன்பே.........

90 kids

படம்
துளைத்து விட்டோம் அந்த காலத்தை மீட்டொடுத்து கொண்டோம் இந்த காலத்தை சிரிப்பும் சிந்தனையுமாக இருந்தோம் சிக்கிக்கொண்டோம் இந்த காலத்தில் தலைமேல் வெயில், கால் தரை வெயில். நான்கு முகங்களில், ஆசை, மகிழ்ச்சி, தாகம், கனவு. இன்று உட்கார்ந்து கொண்டே இருக்கின்றோம் சோம்பேரிகளாக

காலத்தின் கைரேகை

படம்
ஓடும் நதியில் தங்கும் நீர்த்துளி எதுவுமில்லை; கடந்துபோகும் நொடிகளில் திரும்பிவரும் நேரமுமில்லை! நேற்றைய காயங்களை சுமந்து திரிவதை விட, இன்றைய பொழுதை சிாிப்போடு வாழ்ந்துவிடு! பூத்துக் குலுங்கும் பூக்களும் மாலை வேளையில் வாடிவிடும்; வாழும் குறுகிய காலத்தில் அன்பை விதைத்து ஓடிவிட காலம் உனக்கு தந்த பெரிய பரிசு... இந்த "இன்றைய" நொடி மட்டுமே!

80 s காதல் கவிதை

படம்
கண்மணியே! என் இதயக் கூட்டின் இளம்புறாவே! விண்மீன்கள் மின்னும் இரவிலே உன் முகம் தேடும் என் விழிகளே... நீ தெருக்கோடியில் நடந்து வரும் வேளையிலே, என் நெஞ்சுக்குள் ஆயிரம் கோவில் மணிகள் அடிப்பதேன்? காகிதத்தில் நான் வடித்த கவிதையெல்லாம் உன் ஒற்றைப் புன்னகையின் முன் தோற்றுப்போகுதே! அஞ்சல் காரன் வரும் பாதையைத் தினமும் பார்த்து, என் கண்கள் இரண்டும் பூத்துப் போகுதே! அழகே உன் கூந்தல் சிந்தும் மல்லிகைப் பூ வாசத்திலும், நீ சூடும் சுடிதார்/சேலையின் அசைவினிலும், என் உயிர் வாழும் ரகசியம் ஒளிந்திருக்குதே! மாலை வெயிலில் உன் நிழல் வீழும் மண்ணைத் தொட்டு, என் கைகளில் ஒற்றிக் கொள்ளும் பித்தன் நானடி! என் கண்கள் இரண்டும் பூத்துப் போகுதே! ... உன் சம்மதம் சொல்லும் ஒரு வரிக்காக என் ஆயுள் முழுதும் காத்திருப்பேனடி! இப்படிக்கு, உன் நினைவில் வாழும் அன்புக்காதலன்.