எங்களை வாழ விடுங்கள்!

"விட்டுவிடுங்கள்... விட்டுவிடுங்கள்!" எங்கள் பிஞ்சு உடல்களை, உங்கள் வஞ்சகக் கரங்களால் தீண்டாது விட்டுவிடுங்கள்! நாங்கள் மலரத் துடிக்கும் மொட்டுகள், எங்களை மொட்டிலேயே கிள்ளி எறியாதீர்கள்... நாங்கள் நாளை உலகைத் தாங்கும் எதிர்காலத் தூண்கள்! பூப்பறிக்கும் வயதில் எங்களுக்கு பயத்தைப் பரிசளிக்காதீர்கள்... பள்ளிக்கூடம் செல்லும் பாதையில் வேட்டைக்காரர்களாய் மாறாதீர்கள்! நாங்கள் கேட்பது உங்கள் பரிதாபத்தை அல்ல, எங்கள் சுதந்திரத்தையும் உரிமையையும்! பயமின்றி மூச்சுவிடும் காற்றை... பாதுகாப்பான ஒரு நாளை! பெண் என்பதால் எங்களைச் சுருக்கி விடாதீர்கள், வானமே எல்லை என நாங்கள் சிறகடிக்க கொஞ்சம் வழிவிடுங்கள்! எங்கள் கனவுகளைக் கருகச் செய்யாதீர்கள்... எங்களை அமைதியாக, மனிதர்களாக வாழ விடுங்கள்!

கருத்துகள்

இந்த வலைப்பதிவில் உள்ள பிரபலமான இடுகைகள்

ஒருதலைக் காதல்

80 s காதல் கவிதை

காலத்தின் கைரேகை